මලකට ඕනි නෑ නමක්....

මලකට ඕනෑ නෑ නමක් 

රුවක් සුවඳක් මිසක් ....

පෙළින් පෙළට 

උස්ව නැගුණත් ගිරිකුළක්

තිබුණා එකිනෙකට වෙන් වූ හැඩක්....

සාරා🖤

එකම අහසක....

මට නම් බැ  අහස   වෙන්න

නුඹත් එපා පොළව වෙන්න

      අනන්තයක් වී දුර හිඳ

විටින් විටට වෙනස් වෙන්න

නුඹට හැකි ද  ඉරක් වෙන්න

          මට  පුළුවනි  සඳක්  වෙන්න

      රෑ අහසට පායා විත්

නුඹෙ කිරණින් එළිය වෙන්න

          සාරා_____🖤  

වැස්ස....

            වැටුණ පෙත්තක දුක දරාගෙන 
            හිනා වෙන්නට තනන කැකුළක
            ඉතිරි පෙති ටික සිදිනු සිතුමට
            තරම් නපුරක් ඇයිද ඔය හැටි....
              
            වැස්ස....,
              
            පාට ඔපකර කඳුළු පිසගෙන 
            නොරිඳ පෙති අග හෙමින් වැහැපන්
            සිනා ඇඳගෙන සුවඳ දෙන්නට
            ඉරට එන්නට ඉඩක් දීපන්....

             සාරා_____🖤 

       

මටත් තියෙනවා හීනයක් ....🖤

මටත් තියෙනවා හීනයක්,

තනන්නට කූඩුවක්

හරි ම පුංචියට

ඔයත් එක්කම කූඩුවෙන....

මං ආසම අහස් නිල

තවරලා බිත්තිවල,

දමා දුහුල් තිර දම් පාට

තිබ්බමයි ලස්සන

ලැවෙන්ඩර් පෝච්චියක්

කවුළු පිල උඩ, 

එපිටින් හිටවලා

ලිලැක් මල් යායක්ම....

සාලයට ඕනිනම් 

එකම එක දිග පුටුවයි

තියාගන්න පුළුවනි 

රූප පෙට්ටිය ඔයාට ඕනී අතකට,

මට ඕනී නෑ බලන්න

වැළපෙනා ටෙලි කතා,

නොතේරෙණ හරබර වට කතා

ඕනිමයි හිස තියා උකුලට, ගුලිව ඉන්නට

විකාශන නිමාවෙදි

කූද්දන තුරු හිස සිඹ....

මං ආස කුස්සියත්

තියන්නට, ඔයාගෙම හැඩයකට 

"අද මං උයන්නම් මැණික....."

කියන හැම විටක,

ඔයාගෙම පහසුවට....

අලවන්න ඕනිමයි 

ටින්කබෙල්, සින්ඩරෙල්ලා 

සුරඟන කෙල්ලො ඔක්කොම

පුංචි කාමරේ පුරාවට

ඔයා ආසම,

මං වගේම ලොකු බෝල ඇස් තියෙන

අපේ පුංචි දූ පැටියත්,

ආ දාට බලන්නට....

ඉතින්,

ඒ හිනේ හැබෑවෙ දී,

රතු කොපුල් ඉරිතලා

කඳුළු වැල් ඇදෙන වග

අමතක නොකළ යුතුමයි ඔබ,

ලිවොතින් යළි කවි

ඒ හීනි දිගු ඇස් හැරි.....

සාරා______🖤

රත්තරං....

පෙමට වෙන්වුණු

සුමුදු ආමන්ත්‍රණ

හිතා, නොකියාම 

ඇමිණුවා ගොන්නම 

එකම එක නමකට

ඔයා කෑව ද 

ඇහුවෙ නැතුවට

කනවා ඇති  දැන්

කල, වේල දැන

හිතුවා හැමවිට

ගෙවන දවසම 

නුඹට ළඟ සිත

වසන් කරගෙන 

නුඹ දුරින් හිඳ,

හිනා  වෙන කල 

නුඹෙ සිනා ළඟ

"රත්තරං"

ඒ වැරදි වදනක් 

නොහිතා කියවුණෙ

ඇඟෙව්වම නුඹ,

කතා කවුළුවේ

අකුරු බොඳකර

කඳුළු රිද්දුවෙ,

තනි හිතක පෙම

පියවියක හීනයක් කර....

සාරා_______🖤 

එකම එක හීනයක්...

ඔව්...මටත් තියෙනවා එකම එක හීනයක්....

මේ මූණු පොත අපව මුණගස්සලා තුන් අවුරුද්දකුත් ගෙවිලා.
ලියන කියන දේවල් එක්ක මිතුරුකමින්
දැන හැඳින ගත්ත අපේ කතාවට,
අද වෙනකොට නමක් දෙන්න මං දන්නෙ නෑ....

ඒ කතාව ඇතුලේ මං කවුද...
ඔයා කවුද කියලා හිතනකොට,
මට හිතෙනවා මගේ වෙච්ච කතාව ඇතුලේ
මගේ නොවිච්චි ඔයා එක්ක මං අතරමං වෙලා ද කියලා.

ඔයා හිරු ගැන කියනකොට...
ඔයා සඳු ගැන කියනකොට...
ඔයා තවත් කොහේදෝ ඉන්න
තරු කෙල්ලෙක් ගැන කියනකොට...
ඔයාගේ හිත් අහසට හරි ආදරේ,
ඔයත් එක්කම හොයනවා මං.

ඒ අහස ගිනි රස්නෙට හිරු පුච්චනකොට,
සඳ අමාවකේට අඳුරු වෙනකොට,
තරු ඔච්චම් දෙනකොට
ඒ අහස නිවන්නට,
තාමත් හරි තැනින් ඒ ආදරේ හොයා ගන්න,
ඒ අහස යට ඉදන් මං ඔය වැහි කඳුළු උහුලනවා.

ඔයාගේ හිත රිඳුම් වෙලාවට
මට මං ගැනවත් නිච්චි නැති වෙන්නේ,
ඔයාගේ සතුට...ඔයාගේ හිනාව...
හරි වටින නිසා මට.

ඔයා ඉරි ගහලා පෙන්නපු මායිමක,
ලෙඩ කෙල්ලක් වෙච්ච මගෙ හිතින් ඉණිවැටක් බැදන්,
ඔයාගේ සතුට ළඟ ඔයාගේ හිනාව ළඟ,
හිනාවකින් නැවතිලා මං....

මගේ හිතට කඳුළු බෝම බරට දැනෙන තැන්වලදිත්
ඇස් අස්සේ කඳුළු හංඟාන,
මං හිනාවකින් ඔයාට ඕනියි කියන
තරමටත් වඩා ළඟින්,
ඔයාගේ හීන ලියවෙන අකුරු හැඩ කරනවා.

මං ඇතියි කියලා ඉල්ලුව,
ඔයාට මග හැරෙන
ඔයාගෙ ආමන්ත්‍රණයක් නැති
ගුඩ් මෝනින් මැසේජයක වුණත්
මට හිනාවක් තියෙන බව
ඔයා දන්නෙත් නෑ...

මගෙයි කියල හිතන,
ඔයාගේ හීනයක් දෙකක්වත් එළිවෙනකල්,
වැඩියක්ව මට ලැබිච්ච
මේ හුස්ම ඩිංග රැකිලා තිබුණොත් මට ඇති...

දන්නව ද ඔයා...,
මගෙයි කියලා තියෙන එකම හීනෙත් ඒක...😇

සාරා_____🖤

දවසක් දා......

"චුටි මැණික, අපි දැන් යමු."
ඔයා දකුණත මට දිගු කළා. මං සතුටින් ඔයාගෙ අතේ එල්ලුනේ, මගේ අත් දෙකෙන්ම ඔය අත බදාගෙන.
     
     මද්දහනේ ඉර ගිනියම් වෙලා.ඉර රැස් නිවන්න වළාකුලක්වත් නැති නිල් අහසක්.
     
     "අවුවයි"
මං ඇස් පුංචි කරගෙන ඔයාට කිවුවා.
     "මං නම් ආස නෑ, කුඩ ඉහළගෙන යන්න.ඒත් ඔයාට අවුවෙ යන්න බෑනේ.ඔයා ඉහළ ගන්නකො"
ඔයා කිවුවා.
     "එහෙනම්, ඔයා එනකොට මට කුඩයක් ගේන්න කීවේ"
     "ඒ  වැස්සොත් කියලනේ"

   මට මතක් වුණේ ඔයාගේ කවියක්.
     "මහ වැස්සේ .... කුඩේ යට....."මං කවි පද මිමිණුවා.
    මං වරුවක් වුණත් බලා ඉන්න ආස ඔයාගේ ඒ ලස්සන හිනාව....ඔය මුණ පුරාවට ඇඳිලා.
     "ඔයාට මතකයි නේද? "
     " හුම්ම් ....ඔයාගේ හැම කවියක් වගේ ම මට මතකයි."
මං කිව්වේ පුංචි ආඩම්බරයකින්.

     ඔයාගේ කවි වලට පෙම් බැන්ඳ මං, දැන් ඔය කවි හිතටත් පෙම් කරනවා.... කවිය තමයි අපි දෙන්නවා මේ තරමට ම ළං කළේ....කවියක් නොවුණු මගේ ජීවිතයට කවියක් වෙලා ඔයා ඇවිත්.
මං මගේ හිතත් එක්ක හිනා වෙමින් හිතුවා.

     යන එන පරක් තොටක් ගැනවත් හරි වැටහීමක් නොතිබුණ මං .... ඔයාගේ අතේ එල්ළිලා ආවේ, හරියට තටු ලැබුණු කිරිල්ලියක් වගේ.
ගිනි අවුවේ මහ පාරක වුණත්, පාරාදීසයක සිරි හිතේ ඇඳිලා.

     "මං යනවා ඉක්මණ් වැඩි ද? ඔයාට අමාරු ද? " ඔයා මගෙන් අහුවා.
     ඔයා දිගු අඩි තිබ්බත්, මං ආස වුණා ඔයාගේ ගමන් වේගයට ම යන්න. මට අපහසුවක් නොදැනුනේ....හිතේ පිරිලා තිබුණ සතුටට ම වෙන්න ඇති.

     ආයෙමත් ඔයාගේ කවියක් මගේ මතකයට ආවා. ඔයා ලීවේ...ඔයත් එක්කම ආපු සඳවතිය ගැන. ඔයත් එක්ක හරි හරියට ආවත් ඒ සඳවතියට නම්, හති වැටුණේ නෑ. එයා අහසෙ ම හිටියා. එයා අයිති අහසට ම නිසා.
     ඒත් ඔයත් එක්ක පෙම් මඟකට බට මේ සඳවතියට....ඔයත් එක්ක දුරක් යන්න නොලැබුණොත්.....
     හිත අස්සෙ රිදුම් දෙන ඒ සිතුවිලි.....ඔයාගේ ආදරේ උණුහුමින් දියාරු කළා.

    "නෑ.....මට පුළුවන්..." මං හිස ටිකක් නවලා, ඔයාගේ මුණ දිහා බලලා කිව්වා.
    " මං ඉතින් ටිකක් ඉක්මණට ඇවිදිනවා. ඒක මට හුරු වෙලා. සොරි....අපි හෙමින් යමු."
    ඔයා ඔයාගේ ගමන් වේගය අඩු කළා.
    මං ඔයාගේ අතේ එල්ළීගෙන ම මගේ හිස ඔයාගේ උරහිසට බර කළා.

    "අනේ....මං ඔයගේ කණ ළඟට උසයි තමයි."
     " ඒකනේ මං කිව්වේ..." 
අපි දෙන්න ම හිනා වුණේ....අපි අපිව නොදැක ම ඇති වුණ අපේ ආදර කතාව දිග් ගැස්සුව, දුරකතන සංවාදයක් මතක් වෙලා.
     සයිබර් අවකාශයේ ගෙතුණ ආදර කවක්...පියවියෙන් ගීයක් වෙලා....අපේ හිත් තුළ ගැයෙනවා මට ඇහුණා.

    "අර ළමයි අපි දිහා බලා ඉන්නවා"
ඔයා හෙමින් කිව්වේ, පාසල නිම වෙලා බසයක් එනතුරු මඟ රැදී ඉන්න, ගැහැණු ළමයි කීපදෙනෙක් ඇස් කොනින් පෙන්නලා.
එයාලා අපි දිහා බලාගෙන, මොනවදෝ මුමුණනවා මං දැක්කා.

     "එයාලා බලන්නේ මං දිහා."
ඔයා හිනා වෙවි රහසින් මට කිවේ....මාව තරහ ගස්සන්න. මගේ බොළඳකම් ඔයා හොඳින් දන්න නිසා.
     මුණූ පොතේ ඔයාගේ පිටුවේ ඉන්න ගෑණු ළමයි නිසත් මං ඔයත් එක්ක රණ්ඩු කරනවා. ඔයා දන්න කියන ගෑණු ළමයි එක්ක මං හරි ඊරිෂිය යි කියලත් ඔයා දැනන් උන්නා.
    අපි දෙන්නගේ ඒ පුංචි පුංචි රණ්ඩු හැමවෙලේ ම අපේ ආදරේ නැවුම් කළා.

    මගේ හිත කීරි ගැහුණා. මොකද මේ ළමයින් බලන් ඉන්නේ, කතා කරන්නේ.....ඔයා විහිළුවට ගත් කාරණය නිසා නෙවෙයි කියලා, මට හොඳින් තේරුණා.

    " ඒ අයියා පව් කියලා, එයාලා හිතනවා ඇති."
මං දුකින් කෙඳිරුවා.
    ඔයාට තරහ හිතුණ බව මට දැනුණා. ඔයා මුවින් නොබැණ බස් නැවතුමට ආවා.
    මං ඔයාට මුවා වෙලා, මගේ ඇස් වලට ඉණුව කදුළු ඔයාගෙන් වහං කර ගත්තා.

    ඔව්......ඔයා පව්......මට මහ දුකක් දැනුණා.
දෙනෝ දාහක් දෙනා, යනෙන මඟක් නොවුණ නම් ...මං ඔයාගේ පපුවට හිස තියාන මහ ගොඩාක් අඬනවා, මේ තරමට ඔයාගේ හිතට ආදරෙන් ළං වුණ වරදට සමාව ඉල්ලලා.

     කකුලකුත් කොර ගගහා ඇවිදින මේ ලෙඩ කෙල්ල....ඔයාට ආදරේ වුණ එක වරදක්.මගේ හිත දුකින් ඇදුම් දුන්නා.

    "එන්න....චුටි මැණික"  ඔයා කිවේ බසයකට අත දිගු කරන ගමන්.

     "ඉක්මණ් කරන්න.....ඉක්මණ් කරන්න" කොන්දොස්තර තැන මොර දෙද්දි, ඔයා මාව හරි සීරුවට බසයට ගොඩ කළා.
     "පරිස්සමින්" ඔයා කිවා.

     ඔව්. මං දන්නවා ඔයාගේ ඔය ආදරය මාව හුඟාක් පරිස්සම් කරනවා.
     මගේ හිතේ ඇඳුන දුක් කඳුළු, ඔයාගේ ආදරේ නිසා හිනා වුණා.
      "මට සමාවෙන්න සුදු බණ්ඩියෝ" 
ඔයාට නොඇසුනාට මගේ හිත ඔයාගෙන් සමාව ඉල්ලුවා.

සාරා_____🖤